Ile ostrości zostaje w melodii?
Samodzielnie napisana, nagrana, wyprodukowana i zmiksowana płyta powinna być dobrym miejscem na spotkanie z Blood Red Shoes bez pośredników. Tyle że niezależność procesu nie przesądza o charakterze rezultatu. Na Stay Lonely Laura-Mary Carter i Steven Ansell zachowują przesterowane gitary, zdecydowaną perkusję i wymianę głosów, a jednocześnie coraz wyraźniej podporządkowują je melodii. Ich siódmy album ma szorstką powierzchnię i zaskakująco przystępny środek. Najwięcej dzieje się tam, gdzie te właściwości zaczynają sobie przeszkadzać. Gdy współpracują zbyt zgodnie, zostają dobre piosenki, którym czasami brakuje powodu, żeby zapamiętać je na dłużej.
Informacja wydawnicza V2 potwierdza pełną kontrolę duetu nad nagraniem. To istotny fakt, choć trudno traktować go jako gwarancję autentyczności: zewnętrzny producent nie musi przecież wygładzać muzyki, a jego nieobecność nie zapewnia twórczego ryzyka. Tutaj samowystarczalność przynosi przede wszystkim konsekwencję. Carter odpowiada za gitarę i wokal, Ansell za perkusję i wokal; ich współpraca pozostaje zasadniczym źródłem dynamiki. Oszczędność obsady nie oznacza jednak ascetycznej realizacji. Warstwowe gitary i elektroniczne środki poszerzają brzmienie, nie zmieniając zespołu w projekt oparty na studyjnym nadmiarze.
Dwie osoby, więcej niż jeden punkt widzenia
Podstawą pozostaje rock alternatywny z garażową chropowatością, postpunkową zwięzłością i pamięcią klubowego indie. Rytm ma wyraźny ciężar, gitary łączą funkcję riffową z budowaniem faktury, a melodie są na tyle odsłonięte, by nie trzeba było wydobywać ich spod przesteru. Zestawienie niewielkiego składu z dużym naciskiem przypomina problem znany choćby z recenzowanego w LMF How Did We Get So Dark? Royal Blood. U Blood Red Shoes szczególnie ważna okazuje się jednak obecność dwóch głosów. Podział wokali pozwala zmieniać perspektywę wewnątrz piosenki, a nie tylko zwiększać jej siłę.
Tak działa Start To End, zbudowane wokół wymiany partii Carter i Ansella. Opowieść o odejściu otrzymuje dwie osoby mówiące, przez co samotna decyzja od początku ma w sobie ślad relacji. Głosy przejmują od siebie wypowiedź i spotykają się we wspólnym śpiewie; ruch powstaje więc również na poziomie narracji. Nie trzeba wprowadzać kolejnego instrumentu, by zmienić punkt ciężkości. Duet staje się tutaj formą kompozycyjną. To przekonujące otwarcie albumu o bliskości, która nie usuwa osobności: wspólna partia wokalna nie unieważnia tego, że chwilę wcześniej słyszeliśmy dwa oddzielne stanowiska.
W Get Back Into Myself więcej zależy od gęstości brzmienia. Perkusja podtrzymuje napęd, zwrotki pozostawiają przestrzeń, a refren zbiera piosenkę w mocniejszy blok. Warstwowe gitary zwiększają skalę bez rozciągania kompozycji. Rozwiązanie jest znajome i skuteczne, choć moment kolejnego spiętrzenia nie zaskakuje. Ciekawszy szczegół dotyczy sposobu pracy: w opisie powstawania singla zespół wskazuje wczesny sampling cyfrowy oraz inspiracje DJ Shadowem i Portishead. Chodziło o niedoskonałość starej technologii, jej ostrość i ograniczenia. Ten trop komplikuje wygodne określenie „powrót do korzeni”. Duet korzysta z elektroniki także po to, żeby uzyskać mniej wygładzoną powierzchnię.
Melodia zmienia proporcje
Produkcja nie opiera się zatem na prostym wyborze między naturalnym graniem a obcą mu obróbką. Blood Red Shoes traktują studio jako narzędzie kształtowania własnego materiału. W Don’t Say A Word wykorzystali samplowaną pętlę własnej perkusji — szczegół opisany w wypowiedzi duetu przy premierze podwójnego singla. Wykonawczy gest staje się powtarzalnym elementem aranżacji. To pozwala myśleć o rytmie szerzej niż tylko jako o sile napędowej: jego organizacja współtworzy charakter piosenki. Inspiracje Björk i Led Zeppelin, przywołane przez muzyków, dotyczą tu metody, nie deklaracji stylistycznego podobieństwa.
Carter w Don’t Say A Word oraz 2020 On TV pokazuje łagodniejszy sposób prowadzenia wokalu. Dzięki temu muzyka zyskuje odcień, którego nie dałoby samo ściszenie gitary. Zmienia się relacja między stanowczym akompaniamentem a głosem: melodia może nieść kruchość, mimo że instrumentalne otoczenie zachowuje wyrazisty kontur. Takie przesunięcia są na tej płycie bardziej interesujące niż deklarowana surowość. Poszerzają ekspresję duetu i pozwalają odróżnić dojrzalszą powściągliwość od zwykłego osłabienia energii.
W Two Weeks gitarowy charakter prowadzi do refrenu mocniej skierowanego ku popowej czytelności. Przejście daje satysfakcję melodycznego rozwiązania, ale odbiera część niejednoznaczności. To jeden z tych momentów, w których zespół zbyt chętnie porządkuje wcześniej wytworzone napięcie. Nie chodzi o sprzeciw wobec chwytliwości. Problem zaczyna się wtedy, gdy refren przewidywalnie uspokaja wszystkie bardziej szorstkie elementy, zamiast nadać im nową funkcję. W krótkiej piosence takie rozstrzygnięcie ma dużą wagę, bo niewiele zostaje czasu na ponowną zmianę kierunku.
Screams stawia na prostą konstrukcję, regularny puls i bezpośrednią melodię. Jego zaletą jest brak zbędnego materiału; ograniczeniem — niewielki dystans między pierwszym rozpoznaniem pomysłu a wyczerpaniem jego możliwości. W takich fragmentach sprawność duetu staje się zarazem problemem. Wszystko znajduje właściwe miejsce tak szybko, że kompozycja nie zdąży wytworzyć większego oporu. Przester sam w sobie nie zapewnia niepokoju. Może równie dobrze stanowić wygodną oprawę piosenki, której przebieg pozostaje całkowicie oswojony.
Samotność bez obowiązkowej powagi
Useless Sentiment broni prostoty mocniejszym poczuciem celu. Wyeksponowany głos Ansella i chwytliwa forma odpowiadają tekstowi o trudności rozumienia własnych uczuć. Zespół wyjaśniał, że istotny jest tu również autoironiczny odruch podważania własnej powagi. To użyteczna korekta melancholii zapowiedzianej tytułem albumu. Emocjonalne zagubienie nie wymaga uroczystego tonu, a lekkość nie musi oznaczać obojętności. Dzięki temu piosenka nie ciąży pod tematem, który podejmuje, i zachowuje bezpośredniość potrzebną jej niewielkiej formie.
Inny rodzaj napięcia przynosi The Reader Is A Deceiver. Bardziej powściągliwa kompozycja pozostawia miejsce dla zaszumionych, przesterowanych partii gitary. Ich znaczenie wynika z kontrastu z otoczeniem: w spokojniejszej formie chropowatość wyraźniej zakłóca porządek. Ten utwór podważa przekonanie, że Blood Red Shoes potrzebują przede wszystkim wysokiego tempa. Ważniejsze okazują się proporcje. Kiedy hałas nie zajmuje całej dostępnej przestrzeni, jego obecność może więcej zmienić. To jeden z mocniejszych argumentów za dalszym rozwijaniem spokojniejszej strony zespołu.
Grande Valse dodaje półballadową powściągliwość i podtrzymuje temat relacji, w której pocieszenie nie usuwa cierpienia. Słowna warstwa albumu pozostaje blisko samotności, niepewności i potrzeby kontaktu. Jej siła wynika z dopasowania do dwóch wykonawczych perspektyw, a rzadziej z zaskakującego języka. Nie każda kompozycja równie mocno indywidualizuje te doświadczenia. Lepiej działa konkretna sytuacja spotkania lub odejścia niż ogólniejsza deklaracja uczuciowa; przy tak przystępnych melodiach łatwo bowiem o zbyt znajome połączenie romantycznego tematu i natychmiastowego refrenu.
Dziesięć utworów zamyka się w niewiele ponad pół godzinie. Ta dyscyplina służy materiałowi: duet nie przedłuża piosenek, żeby dopisać im znaczenie. Krótki czas trwania nie usuwa jednak podobieństw między częścią kompozycji. Gdy wracają zbliżone proporcje głosu, gitarowej faktury i rytmicznego nacisku, spójność zaczyna ograniczać odrębność utworów. Najlepsze fragmenty mają własny powód istnienia — wokalną wymianę, przekonującą melodię albo szczególnie dobrze rozłożone napięcie. Pozostałe korzystają mocniej z rozpoznawalnego charakteru zespołu.
Stay Lonely to dobry album o wyraźnych granicach. Potwierdza umiejętność budowania zwięzłych piosenek i pokazuje, że łagodniejszy wokal oraz spokojniejsze tempo mogą wzbogacać język Blood Red Shoes. Nie przynosi podobnej świeżości w całej rozciągłości materiału. Najwięcej przyszłości mają tu zmiany proporcji: dwa głosy przejmujące narrację, przester zakłócający spokojniejszą formę, własna perkusja przekształcona w studyjne tworzywo. Samodzielność pozwala duetowi decydować o każdym szczególe. Najlepsze efekty pojawiają się wtedy, gdy służy ona sprawdzeniu mniej oczywistego rozwiązania.
