Asia – Indigo
Asia – Indigo

Asia – Indigo

Nieśmiertelność na nowych warunkach

W rocku progresywnym nieśmiertelność bywa zaskakująco praktyczna. Wystarczy rozpoznawalne logo, kilka przebojów i przynajmniej jeden muzyk, który wciąż odbiera telefon. Pozostali mogą odejść, zmienić zainteresowania albo przenieść się do lepszego ze światów. Nazwa trwa. Asia jest dziś niemal filozoficzną ilustracją statku Tezeusza: wymieniono większość załogi, lecz kapitan Geoff Downes nadal płynie pod tą samą banderą. Na szczęście zabrał na pokład ludzi, którzy potrafią coś więcej niż odgrywać cudze wspomnienia.

Indigo, pierwszy studyjny album grupy od dwunastu lat, powstał z udziałem wokalisty i basisty Harry’ego Whitleya, gitarzysty Johna Mitchella oraz perkusisty Virgila Donatiego. To znakomici instrumentaliści, choć równie dobrze można byłoby nimi obsadzić zupełnie inny progresywny projekt. I właśnie tutaj pojawia się zasadniczy problem: czy Asia pozostaje sobą dzięki muzyce, czy wyłącznie dzięki nazwisku Downesa?

Wirtuozeria na krótkiej smyczy

Otwierający The Traveller (Into The Light) przypomina, na czym polegał dawny geniusz Asia. Zespół stworzony przez muzyków Yes, King Crimson i Emerson, Lake & Palmer potrafił kiedyś podporządkować imponujący warsztat piosence, którą dało się zanucić bez doktoratu z kontrapunktu. Tutaj również progresywne ambicje spotykają się z melodyjnym rockiem. Klawiszowa ekspansywność Downesa, gitarowa stanowczość Mitchella i perkusyjna energia Donatiego służą kompozycji, zamiast urządzać konkurs na najbardziej zapracowanego instrumentalistę. Sam Downes podkreślał przy premierze singla znaczenie przystępnego refrenu i dynamicznego wykonania.

Harry Whitley ma przy tym zadanie równie wdzięczne jak zastępowanie Laurence’a Oliviera w teatrze pełnym jego wielbicieli. Barwą i frazowaniem przywołuje Johna Wettona, lecz nie ogranicza się do imitacji. Jego głos potrafi nadać cięższym aranżacjom melodyjną przejrzystość. Nie zastępuje Wettona – bo to zwyczajnie niemożliwe – ale pozwala jego muzycznej tradycji zachować naturalną ciągłość.

Mitchell wnosi natomiast bardziej zdecydowaną, współczesną gitarową ekspresję. W połączeniu z Donatim przesuwa to brzmienie ku mocniejszemu rockowi progresywnemu. Efekt bywa imponujący, choć nie zawsze równie subtelny jak dawne spotkania partii Steve’a Howe’a i Downesa. Nowy skład nie cierpi na niedobór pomysłów wykonawczych. Czasami przydałoby mu się jedynie więcej powściągliwości.

John Wetton pisze z zaświatów

Najważniejszym punktem programu pozostaje trzyczęściowe Tattoo Indigo. Geneza kompozycji sięga współpracy Downesa z Wettonem w latach 2015–2016, przerwanej przez chorobę i późniejszą śmierć wokalisty. Niedokończony materiał został rozwinięty przez obecny skład. Oficjalne materiały Frontiers Music potwierdzają udział Wettona w powstaniu drugiej i trzeciej części suity. Historia nadaje jej szczególny ciężar, ale sama wzruszająca biografia nie wystarczyłaby do obrony jedenastu minut muzyki.

Istotna jest konstrukcja: instrumentalny rozmach pierwszej części, melodyjne skupienie drugiej i finał rozwijający wcześniejsze motywy. Asia łączy tutaj dwa pozornie sprzeczne instynkty – zamiłowanie do progresywnej formy i przekonanie, że nawet najbardziej wymyślna kompozycja potrzebuje wyrazistego tematu. To znacznie ciekawszy sposób uczczenia Wettona niż próba zakonserwowania jego stylistyki w formalinie.

Podobną, choć bardziej kameralną funkcję pełni Chesapeake Bay, z gościnnym udziałem Steve’a Howe’a. Zestawienie jego akustycznej gry, fortepianu Downesa i wokalu Whitleya pokazuje, jak wiele można powiedzieć bez instrumentalnego fajerwerku. Szkoda, że podobna dyscyplina nie obowiązuje częściej.

Między przebojem a przerostem ambicji

Arcadia eksponuje bogactwo klawiszowych brzmień Downesa, natomiast Echo of You stawia na melodyjną bezpośredniość i emocjonalny wokal. Ten drugi utwór dobrze ilustruje odwieczny kłopot z Asia: jedni oczekują od zespołu chwytliwych refrenów, inni progresywnych komplikacji. Najlepiej, gdyby obie rzeczy wydarzyły się jednocześnie, trwały cztery minuty i jeszcze przypominały rok 1982.

Nie każda kompozycja potrafi jednak znaleźć równie przekonującą równowagę. Balladowe Change of Heart i On a Winter’s Night podkreślają melodyjną wrażliwość zespołu, ale przy piętnastu utworach problemem stają się proporcje. Rozbudowane fragmenty tracą część impetu, gdy następuje po nich zbyt wiele podobnie nastrojonych nagrań. Króciutkie An Elegy stanowi z kolei osobliwość, której sens zależy bardziej od miejsca w albumowej dramaturgii niż od samodzielnej siły muzycznej.

Indigo chwilami przypomina wykwintną kolację przygotowaną przez pięciu kucharzy, z których każdy przyniósł własne przyprawy. Składniki są pierwszorzędne, umiejętności bezsporne, ale od czasu do czasu przydałby się ktoś, kto odsunie od stołu trzecią solniczkę. Album nie potrzebowałby mniejszych ambicji, tylko surowszej selekcji.

Legenda nie wystarczy. Muzyka musi się obronić

Nowa Asia ma niewątpliwie prawo do istnienia. Whitley przekonująco odnajduje się w repertuarze związanym z Wettonem, Mitchell i Donati nadają zespołowi energię, a Downes wciąż rozumie, jak łączyć klawiszową wielobarwność z melodyjnym rockiem. Największe słabości Indigo wynikają nie z personalnej rewolucji, lecz z nierównej dyscypliny kompozycyjnej.

Nie jest to powrót, który przewróci historię rocka progresywnego do góry nogami. Ale też nie kolejny sentymentalny interes prowadzony pod zasłużonym szyldem. Asia nadal potrafi pisać muzykę, która uzasadnia obecność zespołu na scenie, nawet jeśli nie zawsze uzasadnia obecność każdego utworu na płycie.

John Wetton pozostaje niezastąpiony. Na szczęście jego dawni współpracownicy nie muszą udawać, że czas zatrzymał się w 1982 roku. A kiedy przestają to robić, Indigo pokazuje naprawdę interesujące możliwości. W końcu nawet legendzie bardziej przystoi odrobina odwagi niż dożywotnie zatrudnienie w charakterze własnego sobowtóra.

Asia – Indigo

Asia – Indigo
Asia – Indigo
Tracklista: 1. The Traveller (Into The Light) • 2. Change Of Heart • 3. Arcadia • 4. Is This The Life? • 5. Tattoo Indigo (Part 1) • 6. Tattoo Indigo (Part 2) • 7. Tattoo Indigo (Part 3) • 8. Life In The Sun • 9. Hymn For The Fallen • 10. Night And Day • 11. Valencia (The Ghost Ship) • 12. An Elegy • 13. Chesapeake Bay (Featuring Steve Howe) • 14. On A Winter's Night • 15. Echo Of You • Bonus: Tattoo Indigo (Part 3) (Featuring Mike Portnoy) • Skład: Geoff Downes – instrumenty klawiszowe, wokal wspierający; Harry Whitley – wokal, gitara basowa; John Mitchell – gitary, wokal wspierający; Virgil Donati – perkusja • Goście: Steve Howe – gitara akustyczna / dobro w Chesapeake Bay; Mike Portnoy – perkusja w dodatkowej wersji Tattoo Indigo (Part 3) • Autorzy: Geoff Downes, Harry Whitley, John Mitchell, John Wetton, Chris Braide – udział zależny od kompozycji • Produkcja: Geoff Downes i zespół Asia • Miks: John Mitchell • Mastering: John Mitchell • Nagrania: 2025, z wykorzystaniem materiału kompozytorskiego z lat 2015–2016 • Wytwórnia: Frontiers Music Srl • Premiera: 6 listopada 2026 • Rok: 2026 • Kraj: Wielka Brytania • Gatunek: rock progresywny, rock melodyjny, AOR • Typ wydawnictwa: album studyjny • Miejsce w dyskografii: czternasty album studyjny, pierwszy od Gravitas (2014) • Liczba utworów: 15 w programie podstawowym, 16 w wydaniu z bonusem • Formaty: CD, LP, wydania cyfrowe, CD/Blu-ray Dolby Atmos • Okładka: Roger Dean • Numer katalogowy CD: FR CD 1602 • ℗ / ©: 2026 Frontiers Records Srl
WIZJA ARTYSTYCZNA
6.7
SPÓJNOŚĆ ALBUMU
5.4
BRZMIENIE I PRODUKCJA
7.4
INTERPRETACJA I WYKONANIE
7.7
ARANŻACJE I ŚWIADOMOŚĆ FORMY
6.7
MELODYKA I MOTYWY
6.6
ZAPAMIĘTYWALNOŚĆ
6.2
WARSTWA SŁOWNA
4.9
ODDZIAŁYWANIE EMOCJONALNE
6.7
SIŁA WYRAZU
6.1
ORYGINALNOŚĆ
4.7
EFEKT POWROTU
6.1
OCENA CZYTELNIKÓW0 Votes
0
6.3
OCENA